Co to jest przedszkole integracyjne?

O ile rodzice dzieci w pełni sprawnych muszą podjąć decyzję, czy ich dziecko będzie uczestniczyć w zajęciach prowadzonych w przedszkolach publicznych, czy może ze względu na zakres zajęć bardziej wskazane będzie dla nich prywatne przedszkole, o tyle rodzice dzieci niepełnosprawnych oraz ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi wybierają najczęściej przedszkole integracyjne. Takie przedszkola są obecnie prowadzone jako przedszkola publiczne, jak i przedszkola niepubliczne.

Dla kogo przeznaczone jest przedszkole integracyjne
Przedszkole z oddziałami integracyjnymi, które może również funkcjonować jako niepubliczne przedszkole, przeznaczone jest przede wszystkim dla dzieci, które mają specjalne potrzeby edukacyjne. To z myślą o nich powstaje program edukacyjny, w którym dziecko wspierane jest na każdym etapie przez profesjonalną kadrę pedagogiczną. W oddziałach integracyjnych obecne są również dzieci zdrowe, które uczą się, jak należy pomagać mniej sprawnym kolegom oraz poznają inne dzieci, które w odróżnieniu od nich poruszają się np. na wózkach. Umiejętności społeczne, nabyte w czasie wspólnych zajęć, są bardzo istotne w przyszłym rozwoju dziecka.

Dlaczego warto wybierać przedszkola integracyjne?
W przypadku większości dzieci wybór przedszkola jest podyktowany względami finansowymi (odpłatność w przedszkolach publicznych może być dużo niższa niż w przedszkolach niepublicznych, dodatkowo rodzice mogą decydować, na jakie zajęcia dziecko będzie dodatkowo uczęszczać). Natomiast rodzice dzieci niepełnosprawnych decydują się na oddziały integracyjne, aby w ten sposób umożliwić swoim dzieciom kontakt z rówieśnikami. W oddziałach integracyjnych oprócz opiekunek, które są odpowiedzialne za sprawowanie opieki nad całą grupą, obecni są również terapeuci, odpowiedzialni za realizację specjalnego programu stworzonego w oparciu o potrzeby edukacyjne dzieci. Terapeuci mogą prowadzić zajęcia ruchowe, mogą również realizować programy edukacyjne w oparciu o zajęcia plastyczne czy prowadzone w ramach terapii sensorycznej.

Przedszkola w Polsce

Pierwsze lata życia dziecka decydują o jego rozwoju i dalszych losach. Znacząca część możliwości intelektualnych człowieka kształtuje się w pierwszych latach życia. Większość wrodzonych predyspozycji rozwija się intensywnie w wieku przedszkolnym, dotyczy to także zdolności uczenia się. Działania edukacyjne, stymulowanie rozwoju intelektualnego i społecznego dziecka przynoszą najlepsze rezultaty właśnie w okresie przedszkolnym. Jest to także najlepszy okres na zapobieganie ewentualnym trudnościom w nauce – niwelowanie dysharmonii rozwojowych, terapię zaburzeń, wyrównywanie zaniedbań środowiskowych. Umiejętności, które małe dzieci wynoszą z przedszkola, procentują w szkole lepszymi wynikami w nauce, a w dorosłym życiu lepszym funkcjonowaniem społecznym i zawodowym.

Zapewnienie lepszego dostępu najmłodszych dzieci do edukacji to najskuteczniejszy sposób na wyrównywanie szans edukacyjnych. Dlatego tak ważne jest inwestowanie w edukację małych dzieci.

Termin przedszkole pojawił się po raz pierwszy w Polsce na tzw. Sejmie nauczycielskim w 1919 roku. Powołano wówczas sekcję wychowawczyń przedszkoli.

Nazwę przedszkole wprowadzono w Ustawie o ustroju szkolnictwa z 11 marca 1932 roku, ustalono także jego miejsce w ówczesnym systemie szkolnictwa.

Edukacja, obok środowiska rodzinnego, jest najważniejszym źródłem zdobywania wiedzy i umiejętności niezbędnych do pełnienia ról zawodowych i społecznych w dorosłym życiu. Z tego względu niezwykle istotne jest pokazanie sposobu funkcjonowania polskiego systemu edukacyjnego, osiągnięć polskich uczniów oraz organizacji pracy nauczycieli.

Do roku 2010 pieczę nad dziećmi poniżej 3 roku życia od strony instytucjonalnej sprawowały żłobki i oddziały żłobkowe. Niestety liczba żłobków w Polsce była zdecydowanie zbyt mała, gdyż dawała szansę korzystania z ich usług jedynie ok 3,0% populacji dzieci w wieku 0-3 lata w miastach i znikomemu odsetkowi populacji dzieci na wsi. Sytuację tę miało zmienić wprowadzenie nowych form opieki nad dziećmi w wieku żłobkowym, czyli klubów dziecięcych, opiekunów dziennych i niań. Niestety, choć pojawiło się dość dużo nowych placówek, to zazwyczaj dysponują one niewielką liczbą miejsc (16-17 miejsc) oraz mają w większości charakter niepubliczny. W konsekwencji w 2014 roku 4,7% populacji dzieci w wieku 0-3 lata mogło skorzystać z opieki we wskazanych placówkach, przy czym większość miejsc i tak została zapewniona przez żłobki (88,3% miejsc dostępnych w 2014 roku). Sytuacja taka, nawet po uwzględnieniu dużej rotacji dzieci w ciągu roku, skutkuje zarówno brakiem miejsc w żłobkach, wydłużonym okresem oczekiwania na przyjęcie dziecka, jak i przepełnieniem placówek.

Dostęp do opieki nad dziećmi i edukacji prezentuje się znacznie lepiej w przypadku przedszkoli. Współczynnik skolaryzacji, systematycznie rosnący od roku 2005, wyniósł w roku 2014 – 82,3%. Jednak, gdy weźmiemy pod uwagę miejsce zamieszkania, to okazuje się, że w miastach do przedszkoli uczęszcza zdecydowanie więcej dzieci niż na obszarach wiejskich, a dysproporcja ta, mimo ogólnego wzrostu wskaźnika, jest nadal znacząca (w roku 2014 w mieście wychowanie przedszkolne objęło 95,6% dzieci, zaś na wsi – 64,0%).

Sytuację na obszarach wiejskich tylko w niewielkim stopniu ratują istniejące przy szkołach podstawowych oddziały przedszkolne oraz zespoły i punkty przedszkolne.

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *